Uniwersalny materiał do pisania, bez którego nie byłby możliwy rozwój naszej cywilizacji, zawdzięcza nazwę papirusowi z rodziny ciborowatych, wysokiej roślinie, która rośnie na rozlewiskach Górnego Nilu. Starożytni Egipcjanie dzielili łodygi papirusów wzdłuż i wyjmowali z nich pasy rdzenia, które łączyli po dwa. Następnie obie warstwy ubijali i zgniatali tak, aby wyciekający sok skleił je w jedną pergaminową płachtę. Płachty z kolei łączono w zwoje. Jeden z najstarszych znanych nam papirusów pochodzi z czasów I dynastii (3100 lat p.n.e.). Dalszy postęp w dziedzinie produkcji papieru nastąpił dzięki Chińczykom. W 105 roku pewien cesarski urzędnik odkrył, że z włókien papierówki chińskiej można było wyplatać cienkie płaty. W późniejszych czasach Chińczycy wyrabiali papier z bawełny i skrawków lnianego płótna. Produkcja papieru rozszerzyła się wzdłuż szlaków handlowych aż po Amerykę Północną, a dzięki Maurom papier rozpowszechnił się w Hiszpanii. Przez całe stulecia papier czerpano ręcznie ze szmacianej masy. Również dziś w podobny sposób produkuje się najwyższej jakości papier do pisania. W 1840 roku pewien Niemiec wynalazł metodę mielenia drewnianych kłód na miazgę. Niedługo potem do rozdzielania włókien z masy drzewnej zastosowano kwas siarkowy i w ten sposób do masowej produkcji papieru włączono metody nowoczesnej chemii.